Een stukje elektriciteitsbuis en een oude krant zorgde in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw voor heel wat overlast. Voor sommigen dan, niet voor de kinderen. Het buisje hoefde niet zo lang te zijn, een meter was al voldoende.
In de toenmalige nieuwe wijk Overvecht lag voldoende voorraad want het was een stukje afval van wat er gebouwd werd. Voor ons was het meer waard en leuk spelmateriaal.

Het was zaak om de afgezaagde randen van de buis rafelvrij te maken en de binnenkant goed schoon te maken voor minder weerstand. \nDan moesten er papieren pijlen worden gemaakt, het materiaal was belangrijk. Het papier moest goed speeksel op kunnen nemen, dus een glanzend magazine viel af. Door de coating liet het te snel los, als dat gebeurde in de buis had je een probleem. De buis was dan verstopt en het was moeilijk om het er weer uit te krijgen.
Reepjes krant waren het beste, er werden stukjes geknipt van ongeveer 10x25cm. Die stak je in de broeksband en de reepjes werden zo naar buiten meegenomen.

Voor het maken van een pijl werd een reep uit de broekband getrokken en ter plekke om een vinger gedraaid om met speeksel vast gerold te worden in een punt. Ik kan ze na al die jaren nog met mijn ogen dicht maken. \n Vervolgens werd de pijl voorzichtig in de pijp geschoven tot hij vastzat waar vervolgens de pijl werd afgescheurd. Klaar om te schieten, de mond deed de rest.

Favoriete doelwitten waren openstaande ramen met vitrages. De pijlen bleven daarin mooi hangen. Soms kon je onder het raam oude pijlen terugvinden die uit de gordijnen waren geplukt en terug op straat werden gegooid. Er was ook een mogelijkheid om besjes uit de haag langs het spoor te gebruiken. Die waren lastiger om de juiste maat voor de buis te vinden. Ze werden voornamelijk gebruikt om elkaar te raken en niet om ergens naar binnen te schieten. De besjes spatten namelijk uiteen op de geraakte plek. Dat was niet bevorderlijk voor gordijnen en behang van buurtbewoners. Als je het toch deed en werd betrapt was je de sigaar en kwam er een furieuze buurvrouw aan de deur. Je vader zorgde er dan wel voor dat je het nooit meer deed.

Sommigen van ons gebruikten het soms als een alternatief voor darten, die pijltjes waren voor ons meestal te duur. Bij het maken van een pijl werd er een knopspeld in de punt gedraaid, deze moest dan eerst drogen voordat je hem afschoot anders kwam hij los. Eenmaal gedroogd zat hij muurvast en bleef hij hangen in een zelfgemaakt scorebord.

Een ander gebruik van de buis was een rookbom. Een kant werd dichtgemaakt en werd er een stukje negatief van foto’s ingeschoven. Weet je nog? Dat kreeg je toen bij elke foto die afgedrukt werd. Met een propje watten werd dat in de buis gedrukt. Een stukje veter als lont deed de rest. Het effect was gigantisch, de hele straat verdween in een dichte rookwolk, de ramen werden gesloten want het stonk ook enorm.

Ik kan me voorstellen dat onze ouders er toen niet blij mee waren maar het bleef allemaal redelijk onschuldig. Ik denk er nog regelmatig met een grijns aan terug.